Edward Stanisław Klimczak

(ur. w 1944 w Kielcach) – emerytowany wykładowca uniwersytecki (FU Berlin — 1976-2009), berliński emigracyjny działacz polityczny, wydawca emigracyjnego magazynu politycznego Pogląd (19982(1990), publicysta, tłumacz.

 

 

Flagge,de w języku niemieckim

W 1966 r. ukończył zaocznie Studium Turystyki w Wyższej Szkole Ekonomicznej w Katowicach, w 1967 r. – filologię rosyjską na Uniwersytecie Jagiellońskim w Krakowie, w 1971 r. – filologię angielską na Uniwersytecie Łódzkim. W latach 1967-73 pracownik naukowy Uniwersytetu Łódzkiego, gdzie wykłada literaturę rosyjską i gramatykę, a po ukończeniu filologii angielskiej również język angielski.

Od 1973 r. w Niemczech; wykładowca na Uniwersytecie Saary w Saarbrücken (1974-1975) oraz nauczyciel języka angielskiego i rosyjskiego w gimnazjum im. Carla Boscha w Ludwigshafen nad Renem (1975-1976). Od 1976 r. wykładowca jęz. rosyjskiego na Freie Universität (FU) w Berlinie Zachodnim. W latach 1994/95 i od 2004 r. do września 2009 r. również wykładowca jęz. polskiego i literatury. W roku akademickim 1993/94 wykładowca języka rosyjskiego na uniwersytecie w Bath/Wielka Brytania.

Po wprowadzeniu stanu wojennego w PRL (13.12.1981 r.) zakłada w Berlinie Zachodnim Komitet Obrony Solidarności, organizuje demonstracje i protesty przeciwko dyktaturze wojskowej w Polsce. Pomaga też polskim uchodźcom, m.in. prowadzi bezpłatne kursy niemieckiego dla Polaków na FU.

Już w styczniu 1982 r. rozpoczyna wydawanie dwutygodnika „Biuletyn Informacyjny KOS”, którego nazwa po 20 wydaniach zostaje zmieniona na „Pogląd”. W 1983 r. Komitet Obrony Solidarności zostaje przemianowany na „Towarzystwo Solidarność”, zrzeszenie zarejestrowane, i otrzymuje przywilej organizacji wyższej użyteczności społecznej.

Jako przewodniczący „Towarzystwa Solidarność” utrzymuje bliskie kontakty z emigracyjnym rządem polskim w Londynie. W 1983 r. mianowany przez prezydenta Raczyńskiego członkiem Rady Narodowej w Londynie (m.in. organizuje spotkania członków rządu emigracyjnego w Berlinie Zachodnim). Współpracuje krótko z francuskim związkiem zawodowym Force Ouvrière, który opiekował się więzionym w Polsce w 1982 r. Edmundem Bałuką, legendarnym przywódcą strajków w Szczecinie w 1970 r. Występuje w niemieckich mediach jako rzecznik „Solidarności”.

W latach 1982-1990 współdziała z podziemnymi strukturami niezależnych wydawnictw w Polsce tzw. Drugiego Obiegu, szczególnie ze strukturami „Solidarności Walczącej". Do 1990 r. wydaje około 170 numerów pisma i ponad 20 pozycji książkowych. Szereg wydań „Poglądu” pod tytułem „Meinung” ukazuje się również w języku niemieckim. Ostatnie numery „Poglądu” wydaje w Warszawie (1989-1990), jednak ze względu na blokadę kolportażu ze strony komunistycznego monopolisty RSW Prasa-Książka „Ruch” musi wydawnictwo zamknąć.

Podczas „kontraktowych” wyborów do Sejmu w czerwcu 1989 r. oraz wyborów prezydenckich w grudniu 1990 r. E. Klimczak jest „solidarnościowym” kierownikiem okręgu wyborczego w Berlinie Zachodnim. Od początku 1989 r. współpracuje z JOW, tj. ruchem Jednomandatowych Okręgów Wyborczych i jego moderatorem prof. Jerzym Przystawą z Wrocławia.

Od początku 1989 r. współpracuje z JOW, tj. ruchem Jednomandatowych Okręgów Wyborczych i jego moderatorem prof. Jerzym Przystawą z Wrocławia.

Za działalność wydawniczą i organizatorską otrzymał medal Solidarności "Zasłużony w Walce o Niepodległość Polski i Prawa Człowieka" (2007 r.). W grudniu 2009 r. odznaczony przez Prezydenta RP Lecha Kaczyńskiego Krzyżem Oficerskim Orderu Zasługi Rzeczypospolitej Polskiej, za wybitne zasługi w działalności na rzecz wspierania przemian demokratycznych w Polsce, za niesienie pomocy humanitarnej w czasie stanu wojennego oraz za działalność społeczną.

Linki na inne strony: